van Baracao via Cayo Saetia, Pinares de Mayari naar Playa Pesquero

Wat is de vroege ochtend toch mooi mensen.

Op dit moment weten we nog niet wat ons te wachten staat en gaan we vrolijk op weg. Het eerste stuk is de weg goed en schieten we lekker op. We rijden - alweer - een eind langs de kust (niet zo gek natuurlijk als je op een eiland bent).

Later als we in de bergen zijn maken we even een stop om de benen te strekken. Het verkeer onderweg stelt niet veel voor dus als er iets langskomt moet dat op de foto worden gezet.



door de schittering is moeilijk te zien wat daar rijdt

ohhh natuurlijk een Cubaanse bus

Na een tijdje komen we op een wel heel slechte weg. Deze zit vol kuilen, bulten en zand en na anderhalf rijden hebben we het gevoel dat onze nieren zo ongeveer achter onze oren zitten en we zijn er nog steeds niet. Na nog een uur stuiteren is daar gelukkig weer een goede weg. Ondanks al dat gehobbel en geschud hebben we toch weer genoten van de prachtige natuur. Eindelijk komen we aan bij het eilandje Cayo Saetia. Wat is het hier  mooie natuur met strand, een schitterende gekleurde zee en veel groen. We lunchen daar en waarna de meeste mensen naar het strand vertrekken. Wij lopen naar het bos en zien daar verschillende dieren. Het is warm, maar wel koeler dan aan het strand.



wat komt daar aangelopen?



een leguaan



mmmmmm ff opwarmen in de zon

we lopen tussen de bomen door naar de kust

Weer terug in het bos zien we een kleine ree lopen. Hij stoort zich er niet aan dat wij daar ook zijn.



We zien grote termietennesten zowel in de bomen als op de grond. In het grondnest maak ik een gaatje en gelijk krioelt het er van de termieten die het gaatje weer gaan dichten. Fascinerend!

Het volgende deel van deze dag is voor het

nationaal park.

Een mooi natuurgebied. Helaas zijn er veel bomen omgevallen en geknakt door de orkaan Sandy. Hier is een waterval - met weinig water vanwege het droge seizoen - maar we zien ook hoe het water wordt geleid om te gebruiken.

kaal hè en zoveel geknakte bomen door orkaan Sandy



rode ananas?



Er zit hier veel ijzer in het water en dat kun je zien aan de rotsen, maar er liggen ook ijzerklontjes in het water. Karin heeft er paar opgepakt en in haar hand genomen.



ijzer op de rots mooi kleurtje






dit water loopt naar het zwembad

Het bad wordt iedere dag schoongemaakt en dat is handwerk. De stop wordt eruit gehaald zodat het oude water wegloopt, dan loopt er nog steeds water over de vloer die wordt geschrobt. Als het klaar is gaat de stop er weer in en kan het bad weer vollopen. De foto's geven hier een indruk van. Kun je niet tegen bijna blote mannen dan kun je deze foto's beter overslaan.



halsbrekend werk om de stop weer erin te krijgen

Het water wordt ook omhoog gebracht door een pomp (wel wat primitief maar doelmatig) die het via een kanaaltje verder leidt voor gebruik van mens, bos en dier.





We klimmen weer naar boven over hetzelfde glibberige paadje en maken snel nog wat foto's. Het is hier  ook zo mooi en rustig.



Er komt een grote groep Nederlanders aan per truck omdat de bus hier niet kan rijden.

Wij gaan weer verder naar onze overnachtingsplaats in Pinares de Mayari. Dit  ligt bovenop een berg en de weg ernaar toe is weer vol kuilen, gaten en keien. Alsof we nog niet genoeg hebben gehobbeld vandaag. We nemen onze pet af voor de chauffeur. Hij probeert de ergste hobbels te vermijden en de auto onbeschadigd te laten en dat lukt hem nog ook. Het is al schemerig als we eindelijk aankomen. Het is oud, maar wel schoon hier. We hebben een suite met een wat communistische uitstraling. De koffer wordt niet echt uitgepakt, maar we leggen alleen onze nachtkleding klaar, de kleding voor de volgende dag en natuurlijk de toiletspullen. Karin plukt nog een spin van het plafond en dan gaan we op zoek naar de bar en de eetruimte. Bij de bar nemen we een pina colada en spelen we wat tafeltennis. Met kapotte batjes en een slechte tafel gaat dat niet zo lekker dus stoppen we ermee en gaan wat poolen, daarna spelen we nog twee spelletjes triominos, eten wat en gaan naar bed. We zijn zo moe dat we de hele nacht doorslapen. Morgen gaan we naar de laatste bestemming in Cuba. Lekker uitrusten aan het strand voordat we weer naar huis gaan.

Baracoa deel II

In het vorige bericht staat dat we naar een tuin gaan, oeiiiii dit is een foutje. We gaan naar een lokale boerderij genaamd Finca Buabe. De boerderij ligt in een prachtige omgeving aan een rivier. Al wandelend zien we hoe cacao groeit en we horen hoe de bewerking hiervan gaat. Heel interessant om te weten en nooit bij stilgestaan hoeveel werk dit is.  Er zijn struiken met koffiebonen, bananenplanten, ramboetans, diverse palmen, kippen scharrelen rond en er draait een speenvarken aan het spit. Deze laatste is voor de lunch, maar aangezien wij vleesverlaters zijn krijgen wij een andere lunch en wel met garnalen.


zo begint de cacao te groeien




gegroeid



nog groter

cacao groot en verschillende kleuren



ramboetan en een cacaonoot met de bonen



nieuwe palmboom ontstaat



pepers

We gaan even een boottochtje maken over de rivier. We hebben een bootje met zijn tweetjes. De roeier geeft ons een hand oeiiiiiiiii wat een brede hand is dat. Hij blijkt vijf vingers en een duim en ook zes tenen te hebben aan elke hand en voet en heeft een gespierd lichaam.



Na het grote genieten van de rust en de mooie natuur gaan we weer terug naar de boerderij om te lunchen.



het zwijntje voor de carnivoren is bijna klaar

We beginnen onder het genot van Cubaanse muziek met een groentesoep met garnalen, opgediend in een rotan "soepkom".

Ann geniet niet alleen van het eten maar ook van de muziek.





hoofdgerecht en fruitdessert

Na al dit fijns lopen we nog wat rond over de boerderij. Onderweg komen we onze roeier tegen die ons meeneemt naar een nestje  met kolibri's.

Je ziet ze niet zo goed dus  proberen we de kleintjes wat meer close up te nemen. Helaas is de kwaliteit niet zo best, maar je kunt de snaveltjes zien. Ach jeetje wat zijn ze klein.

Na dit alles gaan we naar de bar om bij de rivier te genieten van een heerlijk drankje. Ziet dat er lekker uit en weet je.... het is zo lekker dat we er nog eentje nemen.

 

Nog een laatste blik op de omgeving en dan gaan we weer teug naar Baracoa waar we de laatste uurtjes vrij zijn.

Natuurlijk gaan we nog wat rondlopen om de sfeer van het stadje goed in ons op te nemen. Onderweg komen we een soort geboortekliniek tegen. Hier komen de vrouwen uit de verre omgeving de laatste weken van hun zwangerschap doorbrengen. Dit omdat het vervoer hier niet altijd voor handen is en er daardoor gevaar voor moeder en kind zou kunnen zijn. De dames zitten lekker voor de kliniek te kletsen. Zoals gewoonlijk hebben we van alles meegenomen en zo ook rompertjes en babyslofjes. We delen de laatste uit, de dames en één heer zijn er blij mee. Dit hebben we uiteraard - in het kader van de privacy - niet gefotografeerd. Terwijl we op een bankje zitten te genieten komt er een verkoper met chocolade. Natuurlijk kopen we een paar repen om de man wat te laten verdienen en offeren we ons wel op om het te verorberen. Terug in het hotel doen we een spelletje triominos en dan is het tijd om de koffer in te pakken voor de laatste etappe van deze rondreis. We gaan op tijd naar bed en zetten de wekker op zes uur. Welterusten.